Ik heb mijn leven terug

Na drie jaar neuropathische pijn in zijn voeten kreeg Riekus Weidijk een medisch implantaat die de pijngeleiding in de zenuwen onderbreekt. Sindsdien is de pijn weg. ‘Een wonderlijke ervaring.’

Met een HbA1c-waarde van gemiddeld 53 mmol/mol en zelden uitschieters boven de 86 mmol/mol, lagen neuropathische klachten niet voor de hand. Toch kreeg ik van de ene op de andere dag in januari 2015 neuropathische pijn in mijn voeten. Alsof mijn voeten in brand stonden en er continu met naalden in geprikt werd. Het lukte me niet uit bed te komen; ik ben door twee ambulancebroeders uit bed getild en naar beneden gebracht.

Kleine wereld

In het ziekenhuis streepte de arts na ieder onderzoek een mogelijke oorzaak van de lijst, zoals vernauwing van de bloedvaten en zelfs aids. Na twee weken klonk de diagnose neuropathie. Ik kreeg pijnstillers: paracetamol, oxycodon, prednison, cymbalta. Alleen het laatste middel hielp een uurtje tegen de pijn, bloedonderzoek leerde dat mijn lever het middel niet kon verdragen; ik moest ermee stoppen.

Het was een moeizame, deprimerende tijd. Ik kreeg aangepaste schoenen, krukken, een rollator, een rolstoel. Met fysiotherapie leerde ik kleine stukjes te lopen. Mijn vrouw zette me bij mooi weer in de rolstoel in de tuin. Mijn wereld werd klein. Mijn vrouw ging aan het werk, de kinderen naar school en ik dronk koffie met vrienden of rookte een sigaartje. Als je ziek bent, put je kracht uit de kleine stapjes waardoor je weet dat het beter gaat. Maar neuropathische pijn wordt niet beter. De pijn bleef even intens, maar je raakt eraan gewend. Uiteindelijk ging ik maar weer aan het werk. Aan mijn bureau trok ik mijn schoenen uit om de pijn beter te verdragen.

Neurostimulator verstoort pijnsignaal

Anderhalf jaar geleden kwam de neuroloog met de mogelijkheid van een neurostimulator. Dit is een medisch implantaat - zo groot als een horloge - die via een geleidingsdraad elektrische pulsen afgeeft en zo de ‘communicatie’ in het ruggemerg verstoort. Zenuwen van mijn voeten geven mijn brein het signaal: ik heb pijn. Dankzij het implantaat zou mijn brein dit signaal  – althans, dat was het idee – niet meer als pijn herkennen. Omdat ik 24 uur per dag pijn had, en geen medicatie verdroeg, kwam ik met diabetes type 1 voor deze ingreep in aanmerking. Het pakte fantastisch uit!


Een wonderlijke ervaring die aanvoelt als een ongelooflijk groot geschenk


Toen ik na de operatie uit de narcose ontwaakte, had ik geen pijn meer in mijn voeten. Een wonderlijke ervaring die aanvoelt als een ongelooflijk groot geschenk. Waar ik - naast mijn vrouw en kinderen - ook veel steun aan heb gehad is aan onze Franse bulldog Puck. Dankzij haar was ik nooit alleen thuis. Als ik naar de wc liep met de rollater, zat zij voor de deur te wachten. Nooit gedacht dat een hond zo belangrijk kon zijn. Ik loop nu dagelijks met Puck en sinds ik geen pijn meer heb, geniet ik daar ook van.

Wat ik heel erg heb gemist, zijn de sportwedstrijden van de kinderen: voetbal en volleybal. Omdat ik 1 meter 95 ben en 90 kilo weeg, was het voor mijn vrouw een zware opgave om me te brengen. Nu kan ik gewoon weer op de fiets om te zitten glunderen op de publieke tribune. Dankzij de neurostimulator heb ik mijn leven terug. Daar ben ik onvoorstelbaar dankbaar voor!”

Tekst: Rineke Wisman
Foto: Dirk Jansen