Een zwangerschap met diabetes is zwaar, maar kan wél

Laura van der Wulp - Bokelman (32) heeft diabetes type 1 en is moeder van Ubbe (2). Haar zwangerschap was zwaar, maar ‘als je iets wilt, kun je de hele wereld aan’.

Vroeger was het eigenlijk best gezellig om samen diabetes te hebben. Niet alleen mijn moeder heeft diabetes type 1, ook mijn zusje kreeg het een jaar na mij. Ik was 7 jaar, zij 6 jaar. We hielden altijd wedstrijdjes wie de laagste bloedglucosewaarden had. Het was - en is - de normaalste zaak van de wereld voor ons, ook voor mijn broer die geen diabetes heeft.

Hard werken en… groen licht

Toen mijn vader diabetes type 2 kreeg, was ik 18, 19 jaar. Ik zei toen meteen: dan wil ik geen kinderen meer. Het kan dan toch niet anders dan erfelijk zijn. Een paar jaar later kreeg ik ernstige oogcomplicaties. Het zag er naar uit dat ik blind zou worden. Toen weer zei ik: zo wil ik geen kinderen.

Een tijdje later zei mijn internist: ’als je het wil, kán het wel. Op een veilige manier. Dan kunnen we er naartoe werken.’ Ik ben er toen toch voor gegaan, omdat ik voelde dat ik diep van binnen heel graag een kindje wilde. Het was hard werken om mijn bloedglucosewaarden stabiel te houden. Na een tijdje kreeg ik groen licht van mijn internist; ik mocht zwanger worden.


Een roze wolk was er niet bij


Toen ik zwanger bleek te zijn, was ik heel blij. Maar de zwangerschap heeft me wel veel gekost. Er kwamen veel zorgen bij kijken. Ik werd gigantisch onzeker.

Dat had alles te maken met de worsteling om mijn gloedglucosewaarden onder controle te houden. Elke keer als ik in het ziekenhuis kwam, werd er gezegd: weet je wel hoe slecht deze waarden zijn? Ik was al onzeker, maar ik werd daar nog onzekerder van. Dat soort uitspraken, maakten het niet makkelijker voor me.

Acht maanden lang ben ik daar druk mee geweest; 24 uur per dag was ik bezig met het stabiel krijgen van mijn waarden. Een roze wolk was er echt niet bij. Ik kreeg ook nog eens zwangerschapsvergiftiging en werd daar heel ziek van.

Moeilijke start

Met 36 weken werd Ubbe geboren. Het ging in het begin niet goed met hem. Zijn hersentjes waren, ondanks zijn grootte (3650 gram), nog niet ‘rijp’. Daardoor stopte hij regelmatig met adem halen en zakte zijn hartslag weg.. Na drie weken mocht hij mee naar huis. Ik was helemaal op hem gefocust, en totaal niet bezig met mijn diabetes. Gelukkig had ik een sensor, waardoor mijn waarden wel onder controle bleven.

Inmiddels is Ubbe twee jaar en gaat het goed. Hij is zó makkelijk, slaapt heel goed door. Met mij gaat het ook goed, behalve dat ik weer oogproblemen heb. Mijn zicht is verminderd van 60 procent naar 20 procent. Het is onduidelijk waar dat aan ligt en of het iets met mijn diabetes te maken heeft.

Verder mogen mijn man en ik in ons handen knijpen voor hoe goed het gaat. Wat ik heel grappig vind: mijn zoontje is pas 2 en hij weet precies hoe hij mijn bloedglucosewaarden moet prikken. Hij ziet het mij doen, en slaat het op. Hij zou het zo over kunnen nemen van mij. Heel bijzonder vind ik dat.

Heel gelukkig

De zwangerschap was een heftige tijd, om die reden wil ik geen tweede kindje. Maar zwangerschap met diabetes kán wel. Het is niet leuk en het is zwaarder dan voor mensen die geen diabetes hebben maar wij zijn nu heel gelukkig met onze zoon. Als je iets heel graag wilt, kun je de wereld aan!

Laura staat met haar ouders, broer en zus in JONG Magazine: Baby?