Vanwege complicaties kan Thijs (58, diabetes type 1) niet meer werken op de Ledenservice van Diabetesvereniging Nederland. ‘Mijn advies aan anderen? Blijf lachen.’
‘Ik vind het een topjob. Ik rijd fluitend zeventig kilometer heen en weer terug van Zwolle naar Leusden, omdat ik hier zo’n prettige werkomgeving heb.’ Dat zei Thijs van Vilsteren (58, diabetes type 1 sinds zijn 4e) in 2014 in ledenmagazine Diabc. Vanwege complicaties kan hij niet meer werken op de Ledenservice van Diabetesvereniging Nederland. ‘Mijn advies aan anderen? Blijf lachen.’
In 2014 vertelt Thijs in Diabc over zijn werk op de Ledenservice van Diabetesvereniging Nederland: ‘Bellers die vragen hebben over complicaties komen vaak bij mij uit, omdat ik helaas alle complicaties heb die je maar kunt bedenken.’
Anno 2025 is zijn diabetes zelf onder controle met behulp van Continue Glucosemonitoring (CGM). Zijn HbA1c is dankzij het hulpmiddel nog nooit zo goed geweest. ‘Maar de gevolgen van de problemen in het verleden blijven je achtervolgen. Ik heb nu onder andere neuropathie, hartklachten en nierproblemen.’
Bekijk het verhaal van Thijs over polyneuropathie
Thijs genoot in zijn leven van de ‘geneugten des levens’, zoals hij het zelf noemt. ‘Ik heb mij niet altijd strikt aan alle regels gehouden. Helemaal in mijn puberteit niet. Mijn moeder kookte gezond, maar de lunch die ik meekreeg gooide ik op school in de prullenbak. Met mijn klasgenoten ging ik mee naar de snackbar in de buurt.’
Tot zijn 23e zorgde Thijs veel voor zijn moeder, die vaak ziek was door haar diabetes. ‘Amputaties, laserbehandelingen, hartproblemen. Ze heeft het allemaal meegemaakt. Mijn vader had het druk met een eigen zaak dus ik stond voor haar klaar.’ Het uitgaan kwam later pas, toen hij de Hotelschool ging doen. ‘Ik hield niet van in de schoolbanken zitten, dus ik heb maar een jaar de Hotelschool gedaan. Daarna ging ik werken.’
Thijs werd restaurant-gastheer in de ‘betere’ restaurants. Thijs: ‘Ik werkte wel 12 uur op een dag. Mijn waarden gingen alle kanten op. Ik had last van vermoeidheid, dikke enkels, pijnlijke benen. Ik kon het werk lichamelijk niet meer aan.’
Dat ik nu niet meer werk, is slikken. Ik moet het een plaats geven
Via het uitzendbureau kwam hij op de klantenservice van een verzekeringsbedrijf terecht. Maar toen de eigenaar van zijn stamcafé vroeg of hij in de avonden wilde werken, kon hij dat als horecadier niet laten. ‘Ik werkte van 8 tot 5 op kantoor en daarna in het café. Ik vond het heerlijk. Na sluitingstijd deden we nog even een drankje met collega’s. En zo pleeg je natuurlijk roofbouw op je lichaam.’
‘Nadat mijn moeder in 1990 overleed ging bij mij een paar jaar later, in 1997, ‘het licht uit’. Ik kon niet goed met haar dood omgaan. Mijn waarde was gevaarlijk hoog en ik kwam in een diabetescoma terecht. De internist stond aan mijn bed en ik hoorde hem zeggen ‘hij gaat ervandoor’. Ik kwam bij en vroeg: ‘wie?’ Ik had er eigenlijk niet meer moeten zijn. Ik heb veel geluk gehad.’
Word je graag wijzer over jouw diabetes? Lees je graag ervaringen van lotgenoten? Word lid en ontvang het blad 6x per jaar in de bus!
‘Ik zie het nu als een soort ‘rebirth’. Het duurde een jaar voordat ik weer een beetje op de been was. Werken via het uitzendbureau lukte niet meer. Mijn familie hielp mij, en ook Jolanda, nu mijn vrouw, nam mij bij de arm. Ze wilde meer weten over diabetes en niet alleen via mij, en zo kwamen we uit bij Diabetesvereniging Nederland.’
Thijs werd als vrijwilliger actief als Diabetes informatiepost voor afdeling Zwolle. ‘Mijn vrouw en ik werden daarnaast opgeleid om cursusleider en voorlichter te worden. Later werd ik gevraagd om te helpen op de Ledenservice en zo kreeg ik uiteindelijk in 2001 een vaste baan. Tot 2023 werkte ik daar met heel veel plezier. Tot mijn verassing zo’n lange tijd, want ik ben best eigenwijs en ik heb een grote mond. Maar de gemiddelde persoon met diabetes is volgens mij stronteigenwijs.’
Hij mist het contact met leden en niet-leden die hem belden voor hulp. ‘Ik help graag mensen verder. Soms bracht ik ook mijn eigen ervaringen met diabetes in. Ik ben blij dat ik de kans heb gekregen om echt iets bij te dragen.’
‘Ik wilde nog geen afscheid nemen van mijn werk maar door mijn gezondheidsproblemen kon het niet meer. Dat ik nu niet meer werk, is slikken. Ik moet het een plaats geven. Dat doe ik door dingen te ondernemen. Soms, als het niet gaat, zit ik met een kop thee op de bank. Maar de volgende dag wil ik wel weer actief zijn en iets gaan doen.
Mijn motivatie om ’s ochtends het bed uit te komen, zijn mijn vrouw Jolanda en mijn drie fantastische honden. Ik accepteer niet wat ik nu heb maar ik ben wel tevreden. Ik geniet van iedere zonnestraal. Heerlijk. Ik heb goede vrienden die mij accepteren zoals ik ben. Die ik 24 uur per dag kan bellen. Dat is belangrijk.’
‘Mijn advies aan anderen: niet zeuren. Als ik alle klachten die ik heb zou benoemen, word ik nog zieker. Ik voel me nog steeds jong. Ondanks de pijn en vermoeidheid. Natuurlijk, sommige dagen wil ik ook even in een hoekje huilen maar ik wil ook doorgaan. Pijn kun je leren handelen. Mindfulness helpt mij. Humor is ook heel belangrijk. Blijf lachen. Pluk de dag, en pluk je zegeningen.’
Help je anderen graag om voluit te leven met diabetes? Vind je het leuk om activiteiten te organiseren? Meld je dan aan als vrijwilliger!
Voluit leven met diabetes. Dat is waar Diabetesvereniging Nederland voor staat. Samen zetten we ons in voor goede zorg en een beter leven voor alle mensen met diabetes.