‘Ik wil nú genieten en meer tijd hebben voor leuke dingen.’ Aan het woord is IJda Colet (bijna 62, diabetes type LADA). Na 5 jaar werken als trainer bij Diabetesvereniging Nederland – en daarvoor jarenlang als vrijwilliger – stopt ze nu vervroegd met werken.
‘Ik wil nú genieten en meer tijd hebben voor leuke dingen.’ Aan het woord is IJda Colet (bijna 62, diabetes type LADA). Na 5 jaar werken als trainer bij Diabetesvereniging Nederland – en daarvoor jarenlang als vrijwilliger – stopt ze nu vervroegd met werken. IJda deelt haar ervaringen over haar diabetes, haar werk en de toekomst die voor haar ligt.
Word je graag wijzer over jouw diabetes? Lees je graag ervaringen van lotgenoten? Word lid en ontvang het blad 6x per jaar in de bus!
Twintig jaar geleden kreeg IJda de diagnose diabetes. “Ik was een alleenstaande moeder met een dochter van 13 en had een drukke baan als jongerenwerker. Ik had allerlei lichamelijke klachten en was veel afgevallen. Al snel kreeg ik de diagnose: eerst diabetes type 2, maar later bleek het toch om LADA te gaan.”
“Het raakte mij dat mijn lichaam iets niet meer zelf kon,” vervolgt IJda. “Mijn moeder was vaak ziek in haar leven, en ik was bang dat ik haar daarin achterna ging. Voordat ik de diagnose kreeg was ik fit, sterk, deed alles. Daarna was ik het vertrouwen in mijn lichaam kwijt.”
Een spannende tijd brak aan. “Ik moest worden ingesteld op de insuline. Had voor het eerst hypo’s. Met alleen een dochter in huis was dat soms spannend. Ik zocht online informatie over diabetes en kwam zo uit bij Diabetesvereniging Nederland.”
Zelfvertrouwen in hoe ze omging met haar diabetes. Het duurde een poos voordat ze dat voelde. “Door mij in de ziekte te verdiepen groeide dat langzaamaan. Ik vond stap voor stap mijn weg in de nieuwe situatie en wat voor mijn lichaam werkte. Daarmee kwam ook het vertrouwen in mijn lichaam steeds meer terug.”
Als jongerenwerker organiseerde IJda onder andere kampen. “Toen dacht ik: als ik dit werk met diabetes combineer, dan voel ik me nuttig én kan ik zelf ook meer leren.”
En zo ging ze als vrijwilliger mee op het kamp van SugarKidsClub voor kinderen met diabetes. Ze was verbaasd hoe de kinderen tijdens het kamp met hun diabetes omgingen. “Kinderen zijn zo vrij. Ze renden van hot naar her. Kregen een hypo, waren even niet lekker, verdrietig of boos en een half uur later konden ze weer door. Alles wat ik zelf ook met mijn diabetes meemaakte kwam langs.”
Het liet haar zien hoe veerkrachtig kinderen zijn. “In het ziekenhuis gingen de gesprekken met de behandelaars alleen over de medische kant. Ze vonden mij maar emotioneel. Hier zag ik een andere kant. Emoties die er gewoon mochten zijn – zoals je dat ziet bij kinderen. Het is er gewoon, en gaat ook weer weg – en het is allemaal oké. Volwassenen vinden emoties moeilijk, maar kinderen hebben geen oordeel.”
Later werd ze als vrijwilliger actief in regio Utrecht. Ze organiseerde diabetes cafés en andere bijeenkomsten. In 2020 kwam ze in dienst bij Diabetesvereniging Nederland om trainingen te geven aan mensen met diabetes en vrijwilligers. “Ik wilde als trainer de ontwikkeling doorgeven die ik zelf ook heb gemaakt. Van ‘vertel mij maar wat ik moet doen’ naar ‘ik sta zelf aan het roer’. Dat kan veel opleveren in hoe het met je diabetes gaat en met jou als persoon.”
Naast diabetes, heeft IJda ook andere aandoeningen: de ziekte van Hashimoto en fybromyalgie. Door dat laatste heeft ze veel pijn aan pezen en gewrichten. “Ik loop mijzelf snel voorbij. Een dag veel doen of veel achter de computer levert daarna veel pijn, vermoeidheid, lusteloosheid op. Ik vind het lastig om in te schatten wat wel of niet kan. Ik doe dan net iets teveel, of ga te lang door. Voor mijzelf zorgen schuif ik door naar de volgende dag. Ik neem niet genoeg rust. Dat stapelt zich op. In het weekend moet ik bijkomen en slaap ik veel. Daarna begint de werkweek opnieuw.”
Aan het begin van het jaar vroeg een kennis aan haar: ‘zie je het wel zitten om door te werken tot aan je pensioen?’ IJda: “Die vraag zette mij aan het denken. Wanneer zet ik niet langer altijd andere mensen op één? Wanneer ga ik echt goed voor mijzelf zorgen? Wanneer is het mijn tijd? Ik was altijd aan het zorgen voor anderen, zodat zij het goed hadden. Dat is een diep geworteld patroon in mij.”
“Ik voel dat het nu anders kan, dat ik andere keuzes kan maken. Dat ik wèl mezelf voorop mag plaatsen. Mijn dochter is volwassen en ik ben geen mantelzorger voor mijn ouders meer.”
Het zaadje is verder gaan groeien tot ze dacht: ik kan eerder stoppen met werken, dus waarom niet? “Ik wil tijd kunnen nemen voor mijzelf en mijn partner, kinderen en kleinkinderen. Genieten van oma-zijn en van spelen mijn kleinkinderen. Zij leven zo in het moment, het is goed voor mij om daarin mee te gaan. Ik wil meer rust, minder stress. Ook mijn diabeteshulphond Belder is daar met zijn 12 jaar aan toe.”
Help je anderen graag om voluit te leven met diabetes? Vind je het leuk om activiteiten te organiseren? Meld je dan aan als vrijwilliger!
Voluit leven met diabetes. Dat is waar Diabetesvereniging Nederland voor staat. Samen zetten we ons in voor goede zorg en een beter leven voor alle mensen met diabetes.