Eva werkt al bijna 25 jaar in het Spaarne Gasthuis in Haarlem. Ze is diabetesverpleegkundige. Haar zoon Tom is 12, zit in groep 8 en heeft diabetes type 1 sinds zijn vierde.
Eva werkt al bijna 25 jaar in het Spaarne Gasthuis in Haarlem. Ze is diabetesverpleegkundige. Haar zoon Tom is 12, zit in groep 8 en heeft diabetes type 1 sinds zijn vierde.
‘We dachten dat Tom astmatisch was,’ vertelt Eva. ‘We gingen er elke keer voor naar het ziekenhuis, maar de aanvallen kwamen terug. Op een dag knapte hij niet op en bleef ziek.’
‘Toen zijn we met hem naar de huisarts gegaan, met de vraag: “Kan je lab bij hem afnemen?” Zo gezegd, zo gedaan. En daar kwam dus een suiker uit van 39. Hij had gelukkig geen ketonen, dus hij hoefde niet te worden opgenomen, maar kreeg wel meteen insuline mee naar huis.’
Kijk wat er te doen is en meld je aan!
‘Mijn man en ik hebben ons toen heel even ‘ziek’ gemeld, want wij hadden echt zoiets van: Woah, wat gebeurt ons nu?! Het Kinderdiabetescentrum kwam bij ons thuis om ons een stoomcursus diabetes te geven. En ik heb Tom weer naast me genomen in bed, want anders kon ik niet slapen. Ik wilde m’n kind gewoon goed in de gaten kunnen houden.’
‘Toen ik weer ging werken heb ik een persoonsgebonden budget aangevraagd. Daardoor kon ik één dag minder werken, wat mij ook echt hielp om het voor thuis en op de basisschool goed te kunnen regelen. Mijn man en ik werken afwisselend, langs elkaar heen. Dat hebben we vanaf het begin gedaan en dat doen we nog steeds, zodat er altijd iemand thuis is voor Tom.’
‘Op Toms basisschool hadden ze nog niet eerder met diabetes te maken gehad. Gelukkig schoot het Kinderdiabetescentrum ook hier te hulp. Ze kwamen op school alle docenten uitleg geven.’
Ik heb Tom weer naast me genomen in bed, want anders kon ik niet slapen
‘Toen Tom zijn diagnose kreeg, werkte ik al zo’n 17 jaar bij het Spaarne Gasthuis in Haarlem. Als verpleegkundige op de recovery en de intensive care en bij nazorg en als opleider bij de Spaarne Gasthuis Academie. Mijn man heb ik ook leren kennen in het ziekenhuis, hij is ambulanceverpleegkundige. Ik zag de interne vacature voor diabetesverpleegkundige voorbijkomen en dacht, ook met Tom in m’n achterhoofd: Ja, dit is m’n kans.’
‘Dus gesolliciteerd, aangenomen en bijgeschoold. En ja, ook voor hier thuis is het écht een meerwaarde.’
‘Ik ben ook de nieuwe diabetesverpleegkundige bij de SugarKids-kampen. Maar dat is pas heel, héél recentelijk, hoor! Ik ben nog niet mee geweest. Komende Pinksteren is het eerste kamp dat ik mee ga draaien, samen met het vaste team. Superleuk, maar ik heb het wel eerst aan Tom gevraagd. Die gaat namelijk naar SugarKids-kampen en ik gun hem ook eens een keer iets zonder ouders.’
‘En ik vind het oké, hoor!’ meldt Tom desgevraagd. ‘Ze gaan het zo doen, dat m’n moeder aan de ene kant van het kamp zit en ik helemaal aan de andere kant, dus we zien elkaar sowieso bijna niet!’
‘Precies,’ zegt Eva. ‘Zodat je lekker vrijheid blijheid hebt!’
Credit fotografie: Dirk Jansen
Credit tekst: Jerry Hormone
Andere kinderen met diabetes en hun ouders ontmoeten? Kijk wat er georganiseerd wordt
Voluit leven met diabetes. Dat is waar Diabetesvereniging Nederland voor staat. Samen zetten we ons in voor goede zorg en een beter leven voor alle mensen met diabetes.