Thijs Notenboom (83, diabetes type 1) is één van de oudste leden van Diabetesvereniging Nederland. Zijn hele leven heeft hij zijn eten afgewogen. ‘Thijs met zijn weegschaal’ werd een begrip. “Gelukkig zijn moeilijkheden als neuropathie en amputaties mij bespaard gebleven.”
Thijs Notenboom (83, diabetes type 1) is één van de oudste leden van Diabetesvereniging Nederland. Zijn hele leven heeft hij zijn eten afgewogen. ‘Thijs met zijn weegschaal’ werd een begrip. “Gelukkig zijn moeilijkheden als neuropathie en amputaties mij bespaard gebleven.”
Word je graag wijzer over jouw diabetes? Lees je graag ervaringen van lotgenoten? Word lid en ontvang het blad 6x per jaar in de bus!
“Mijn eerste specialist was dr. Gerritzen, één van de oprichters van Diabetesvereniging Nederland, toen nog de Nederlandse Vereniging van Suikerzieken (NVS). Thuis had ik het altijd gekscherend over de Nederlandse Vereniging van Suikerzeikers. Elke drie maanden had ik een consult. Het eerste wat ik op het spreekuur kreeg aangeboden, was een sigaret – dr. Gerritzen was een kettingroker.”
“In mijn eindexamenklas gymnasium kreeg ik diabetes. Mijn grootmoeder had het ook, dus mijn ouders herkenden de symptomen snel. De voorlichting van de specialist bestond uit: ‘Je hebt diabetes. Er is een therapie voor: insuline. Hier is een spuit en een flesje. Dit zul je je hele leven moeten doen.’ Inderdaad, na 65 jaar kon ik helaas niet met pensioen van mijn diabetes.”
“Aan een strak dagritme, destijds vereist, was ik snel gewend. Mijn ouders waren daar erg behulpzaam in. En mijn vrouw was dat gedurende ons huwelijk ook. Ik woog mijn eten af en was altijd heel precies. Nu hoeft dat niet meer dankzij de kortwerkende insuline, maar dat afwegen doe ik nog steeds. Als ik bij een bestuursvergadering van de vereniging een slagroompunt kreeg aangeboden, zei ik: ‘Die eet ik niet.’ Het gevolg? Mijn trouwpak past nog steeds. Ik heb nooit iets gemist, behalve gemberjam.”
Het eerste wat ik op het spreekuur kreeg aangeboden, was een sigaret.
“Ik spuit altijd aan tafel mijn insuline. Als iemand er niet tegen kan, moet die maar de andere kant opkijken. Na een zware hypo op het werk hoefde ik ’s avonds niet meer te werken. Nu waarschuwt mijn sensor me als er iets aan de hand is. Wat ik overigens nog steeds niet begrijp, is dat er geen insulinespuit met geheugen bestaat. Technisch worden we met van alles uitgerust, maar dat kan blijkbaar niet.”
“Ik zorg goed voor mezelf, vind ik. Ik doe boodschappen, kook dagelijks en doe alles lopend. Het kost meer aandacht dan vroeger; de dingen die ik toen en passant deed, zijn nu hoofdtaken. Fietsen en autorijden wil ik niet meer; gelukkig ben ik daardoor ook van die toestanden met het CBR af. Pure ellende was dat. Ik voelde me hierin altijd zeer gesteund door de vereniging. Als individu sta je zwak tegenover officiële instanties. Een patiëntenvereniging is nodig en goed voor de behartiging van zulke belangen.”
Dit interview stond in ledenmagazine Diabc, editie 4, 2025. Credit: Tekst Daniela Koele, fotografie Dirk Jansen
Wat zijn goede voedingskeuzes? En hoe houd je ze vol? Hoe doen andere mensen met diabetes dat?
Voluit leven met diabetes. Dat is waar Diabetesvereniging Nederland voor staat. Samen zetten we ons in voor goede zorg en een beter leven voor alle mensen met diabetes.