Esther (46) en haar man Stephan zijn ouders van dochter Tess van 13 jaar. In december 2024 werd bij Tess de diagnose diabetes type 1 gesteld. Esther deelt wat er toen gebeurde.
Esther (46) en haar man Stephan zijn ouders van dochter Tess van 13 jaar. In december 2024 werd bij Tess de diagnose diabetes type 1 gesteld. Esther deelt wat er toen gebeurde.
“We gingen voor iets anders naar de huisarts maar gaven daar toch aan dat Tess al twee weken veel dronk. Voor de zekerheid moest er bloed worden geprikt. Er werd gezegd: ‘op z’n vroegst hoor je woensdag iets’. Om 12 uur diezelfde dag belde de huisarts dat we zo snel mogelijk naar de spoedeisende hulp moesten gaan omdat diabetes type 1 werd vermoed. Eenmaal in het ziekenhuis waren haar waardes 41 (heel erg hoog dus). Een week lag mijn dochter in het ziekenhuis.”
“Alles was in één klap anders. Je hele wereld staat op zijn kop. De ene dag nog zorgeloos eten, drinken en je ding doen en vanaf de diagnosedag meten, rekenen, spuiten en bij alles moeten nadenken. We waren net pakweg een week thuis en het weekend erop hadden we een weekend weg staan naar Texel. Ik weet nog dat ik dacht “dit zeg ik af want we zijn net pas een week bezig, veel te spannend allemaal en dan ook nog op een eiland zitten”. Maar ons diabetes-team drukte ons op het hart toch te gaan, dat dit juist ontzettend goed zou zijn voor de ontspanning.”
“En dat was het ook. Alles ging goed en die succesmomentjes waren goud waard. De eerste keer zwemmen met sensor was spannend. Dochterlief was vrij geïrriteerd dat mensen haar allemaal aankeken (blikken op sensor). Ik zei “joh laat ze kijken, dit hoort nu bij jou en mensen weten niet beter. En een sensor ziet er eigenlijk nog best cool uit ook”. En daarmee was de kous af. Ik heb uitgelegd dat er altijd mensen zullen zijn die zullen kijken maar als mensen niet weten wat het is, is dat nieuwsgierigheid/onwetendheid. Niets meer, niets minder.”
“Ook weet ik nog dat ik het enorm intensief vond want ook ik als ouder met een fobie voor bloed en naalden moest aan de bak. En niet te vergeten een sloot aan informatie om in korte tijd te verwerken. Er werd duidelijk gezegd “ook u moet bij uw dochter een vingerprik kunnen zetten én insuline kunnen spuiten. Eerder gaat uw dochter niet naar huis”. Ik ervaarde het toen als streng en ben één keer ook de kamer uitgelopen omdat ik bijna moest huilen. Maar uiteraard was dit alles noodzakelijk.”
“Mijn dochter, toen 11 jaar, was enorm dapper en doorstond alles best nuchter. Zelf eerst oefenen met de pen op een prikkussen om vervolgens in je been te leren spuiten. Vingerprikken leren zetten en na het weekend de eerste sensor zetten. Natuurlijk waren er momenten dat het enorm rot was maar we werden heel goed geholpen in het ziekenhuis en nog steeds worden we ontzettend gesteund door het diabetes-team. Ontzettend fijn.”
“De waardes schommelen nog wel maar ze doet ontzettend haar best. We zijn enorm trots op haar. Op dit moment heeft ze pentherapie maar onlangs zijn we naar een soort pomp-spreekuur geweest om uitleg over allerlei pompen te krijgen. Het werd allemaal ontzettend fijn en goed uitgelegd. Nu reken ik nog de koolhydraten uit en wat ze moet spuiten maar daar gaat dit jaar verandering in komen; ze moet het zoetjesaan zelf gaan uitrekenen. Het is jammer dat ze niemand kent met diabetes type 1.”
“Achteraf, nadat de hele rollercoaster wat was bezonken, waren we toch “blij” dat dit alles plaatsvond in groep 8 en niet op het middelbare school. We hebben op de basisschool twee ontzettend behulpzame, daadkrachtige, lieve leerkrachten gehad die er alles aan hebben gedaan om het Tess zo comfortabel mogelijk te maken. Tess voelde zich niet fijn om te prikken in de klas, dus werd er een provisorische prikruimte gemaakt. Ook zetten de leerkrachten alles op alles zodat Tess het kerstdiner kon meevieren. Mee op schoolkamp? Niks was te veel, ook daar werd rekening mee gehouden. Ontzettend fijn.
“Dit jaar is ze gestart op de middelbare school met als extra diagnose op dag 1 van de eerste schooldag ook nog coeliakie er bovenop. Bam daar gingen we weer. Maar ook dit kunnen we. Schouders eronder en door.
Ook op het middelbaar tot nu toe wordt er enorm goed meegedacht. In de eerste weken op school een gesprek gehad met iemand die verbonden is aan school en de medische kanten van een leerling even in kaart brengt. Dit was handig want door te sparren, werden er dingen geregeld zoals bijvoorbeeld vóór de gymles waardes controleren, ze mag te allen tijde plassen en er zijn een soort van informatiekaartjes gemaakt voor alle leraren. Zo vinden we onze weg!”
Voluit leven met diabetes. Dat is waar Diabetesvereniging Nederland voor staat. Samen zetten we ons in voor goede zorg en een beter leven voor alle mensen met diabetes.