Verschillende soorten zenuwschade (neuropathie)

Zenuwschade door diabetes is er in verschillende soorten, zoals perifere neuropathie en autonome neuropathie. We leggen de verschillen uit.

Verschillende soorten zenuwschade

• Perifere neuropathie: schade aan ‘perifere zenuwen’. Dit zijn zenuwen voor gevoel en beweging
• Autonome neuropathie: schade aan ‘autonome zenuwen’. Dit zijn zenuwen die van en naar je organen lopen. Bijvoorbeeld je maag, darmen, blaas, hart, bloedvaten en huid.

En als er één of meer zenuwen beschadigd zijn, dan noemen we het:

• Mono-neuropathie: er is één zenuw beschadigd.
• Polyneuropathie: er zijn meer zenuwen beschadigd.

Bron afbeelding: ChatGPT

Neuropathie en voeten

Meestal begint (perifere) neuropathie (zenuwschade) met minder gevoel in je voeten. Het lijkt alsof je op watten loopt.

Dat is niet prettig, maar het kan ook gevaarlijk zijn. Je kunt op een steentje of een scherp voorwerp stappen en niet doorhebben dat je een wondje hebt. Wondjes op of onder je voeten ontsteken sneller. En ze gaan moeilijker dicht dan op andere plekken van het lichaam. Het is dus belangrijk om goed voor je voeten te zorgen.

Heb je zenuwschade aan je voeten? Controleer dan elke avond en ochtend je voeten op wondjes of slechte plekken. Lees meer over voetzorg.

Lees meer over voetzorg.

Maagverlamming door zenuwschade (gastroparese)

Maagverlamming door zenuwschade is een vorm van autonome neuropathie. In de wand van de maag zitten spieren. Die zorgen voor het samenknijpen van eten. Zenuwen sturen de spieren in de maagwand aan. Bij zenuwschade kan een maagverlamming ontstaan. Het eten gaat dan te langzaam van de maag naar de darmen. Soms krijg je last van pijn, misselijkheid, een opgezette buik of brandend maagzuur. Mensen met diabetes en zenuwschade, kunnen dus ook last krijgen van hun maag.

Bij een maagverlamming kan insuline al werken terwijl er nog geen voedsel in de darmen is. De bloedsuiker kan dan te snel en te veel zakken. Spreek daarom met je zorgverlener af op welk moment je insuline spuit.

Zorgverleners noemen een maagverlamming ook gastroparese. GLP-1 receptor antagonisten, zoals semaglutide en liraglutide en tirzatepide, kunnen de symptomen van gastroparese verergeren. Dit komt omdat deze middelen de maaglediging ook vertragen. Hierdoor duurt het langer voordat de darmen de voedingsstoffen opnemen. Het is daarom belangrijk dat je dit goed met je zorgverlener bespreekt.